Κροτοφοβία

Κροτοφοβία

Η κροτοφοβία ορίζεται ως ο φόβος που καταλαμβάνει έναν σκύλο στο άκουσμα ενός ισχυρού ήχου (κρότος). Η κυρίαρχη άποψη στους κυνηγετικούς κύκλους θεωρεί ότι, η κροτοφοβία αφορά μόνο τον φόβο που εκδηλώνουν ορισμένοι σκύλοι (κουτάβια κυρίως) μετά από τον ήχο πυροβολισμού του κυνηγετικού όπλου. Αυτό, όπως θα δούμε, είναι ίσως κάτι διαφορετικό, αν αυτή η διαταραχή της συμπεριφοράς περιορίζεται μόνο στον πυροβολισμό και δεν παρατηρείται και στο άκουσμα άλλων ήχων.

Σε κάθε περίπτωση, ένας σκύλος που αντιδρά με σημεία φόβου μετά την τουφεκιά, είναι εξ’ ορισμού ακατάλληλος για κυνήγι, χωρίς αυτό να σημαίνει πως σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης του προβλήματος.

Οι περιγραφές των σημείων της κροτοφοβίας κάνουν αναφορά για ένα ζώο, το οποίο μόλις ακούσει τον πυροβολισμό πανικοβάλλεται, εκβάλλει κραυγές, τρέπεται σε φυγή, κρύβεται σε θάμνους ή κάτω από το αυτοκίνητο, τρέμει, λαχανιάζει, δεν αναγνωρίζει τον ιδιοκτήτη, ενδεχομένως εμφανίζει απώλεια κοπράνων και σε ορισμένες περιπτώσεις επιθετικότητα. Αν είναι κλεισμένο στο κλουβί, μετά τον ήχο κρύβεται στο σπιτάκι του ή προσπαθεί να βρει τρόπο να δραπετεύσει, σκαρφαλώνοντας στην περίφραξη, ή σκάβοντας μετά μανίας το δάπεδο, ακόμα και αν είναι από τσιμέντο. Συχνά και για αρκετές ώρες μετά το συμβάν, το ζώο συνεχίζει μα εμφανίζει στοιχεία φόβου, αρνούμενο πλέον την τροφή. Αυτή είναι λίγο-πολύ η κλινική εικόνα του προβλήματος, η οποία μπορεί να εμφανιστεί με διάφορες παραλλαγές, π.χ. ορισμένοι σκύλοι ακινητοποιούνται μετά την τουφεκιά ή άλλοι κρύβουν μόνο το πρόσωπό τους όπως οι στρουθοκάμηλοι, άλλοι επανέρχονται στην φυσιολογική συμπεριφορά σε λίγα λεπτά σαν να μην συμβαίνει τίποτα, κ.λ.π.

Προσοχή: όσο ήπια ή έντονα και αν εκδηλώνει ένα ζώο το φόβο του, η εκδήλωση αυτή εμφανίζεται σταθερά μετά από κάθε δυνατό ήχο και όχι μόνο μετά από τον πυροβολισμό.

Και ερχόμαστε τώρα στο μέγα θέμα, δηλαδή στο πως καταλαβαίνουν οι ιδιοκτήτες ότι ο σκύλος τους έχει κροτοφοβία.

Όλοι σχεδόν προσπαθούν να διαγνώσουν αν υπάρχει το πρόβλημα από νωρίς και κάποιοι κάνουν το εξής. Την ώρα που το κουτάβι τρώει ή κοιμάται, πλησιάζουν αθέατοι και ξαφνικά αρχίζουν να χτυπάνε μετά μανίας διάφορα κατσαρολικά. Αν το κουτάβι πανικοβληθεί, τότε θεωρείται κροτοφοβικό.

Άλλοι πάλι πάνε πάνω από το κουτάβι και πυροβολούν στον αέρα, καταγράφοντας την αντίδραση του ζώου. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βγαίνει η ετυμηγορία. Ορισμένοι, αν το κουτάβι είναι υψηλής γενεαλογίας, δίνουν δυο-τρεις ευκαιρίες ακόμα, με την ίδια μέθοδο για να καταλήξουν στα ίδια αποτελέσματα και να απογοητευτούν. Υπάρχουν και περιπτώσεις που το κουτάβι περνάει επιτυχώς όλες τις δοκιμασίες, αλλά στο βουνό, την κρίσιμη στιγμή δηλαδή, μόλις ακούσει την τουφεκιά εξαφανίζεται. Στην πλειοψηφία τους όλοι οι παραπάνω δεν πρόσεξαν αν το ζώο αντιδρά με τον ίδιο τρόπο και σε άλλους θορύβους, π.χ. βροντές, ήχοι τροχοφόρων, κ.λ.π. Ούτε αν αντιδρά με τον ίδιο τρόπο την ώρα π.χ. που παίζει, ή ακόμα καλύτερα αφού έχουν παίξει οι ίδιοι πρώτα μαζί του. Δεν λείπουν και αυτοί που αγόρασαν ένα ζώο σε μεγαλύτερη ηλικία και στα χέρια τους αποδείχτηκε κροτοφοβικό.

Ας δούμε όμως τι πραγματικά συμβαίνει.

Όλες οι φοβίες είναι αποτέλεσμα κάποιας ανασφάλειας και ίσως δεν υπάρχει πιο ανασφαλές πλάσμα από ένα κουτάβι, το οποίο αποκόπηκε πρόωρα από τη μητέρα του και τοποθετήθηκε σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Οι πρώτες 8 εβδομάδες της ζωής του σκύλου είναι καθοριστικές για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του. Στο διάστημα αυτό το ζωάκι έχει ανάγκη την παρουσία της μητέρας του και των αδελφών του. Είναι η πρώτη επαφή με τον κόσμο και με την έννοια της αγέλης. Η επαφή με το ζεστό τριχωτό σώμα της μητέρας και η λήψη του γάλακτος όσο είναι τυφλό, δίνουν τη θέση τους στα παιχνίδια με τα αδέλφια του όταν ανοίξει τα μάτια του, πάντα υπό την ασφαλή επίβλεψη της μητέρας. Οι δεσμοί χαλαρώνουν φυσιολογικά μετά την πάροδο αυτού του χρονικού διαστήματος και τότε κανονικά πρέπει να δίνεται στον νέο ιδιοκτήτη. Η ψυχική ανάπτυξη του ζώου συνεχίζεται και στο καινούργιο περιβάλλον, με τον ιδιοκτήτη αυτή τη φορά να πρέπει να παίξει τον ρόλο του οδηγού της αγέλης. Θα πρέπει το κατάλυμα να είναι ασφαλές και καθαρό, η διατροφή ποιοτική και τακτική, το παιχνίδι και η άσκηση σε καθημερινή βάση και οι σχέσεις με τα άλλα ζώα του νοικοκυριού (αν υπάρχουν) να ελέγχονται. Εφόσον αυτά γίνουν σωστά, ο ψυχικός δεσμός με τον ιδιοκτήτη θα είναι άρρηκτος και το ζώο θα αισθάνεται ασφάλεια μαζί του, γιατί θα τον εμπιστεύεται. Θα ξέρει το ζώο πως όταν βρίσκεται στα χέρια του συγκεκριμένου ανθρώπου, δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Οτιδήποτε συμβαίνει θα είναι μόνο για το καλό του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά να θέλει και να ικανοποιήσει τον κύριό του με όποιο τρόπο αυτό θα του υποδεικνύει.

Η εκπαίδευση θα πρέπει να συνδυάζεται με παιχνίδι, να είναι ήπια. Την στιγμή του κρότου είναι πολύ σημαντικό να βλέπει ο σκύλος τον ιδιοκτήτη του για να καταλάβει ότι δεν πρέπει να φοβηθεί, αφού ο ήχος δημιουργείται από αυτόν.  Αν τώρα τα παραπάνω δεν γίνουν σωστά, τότε το κουτάβι αισθάνεται ανασφάλεια, την οποία εκδηλώνει με διάφορες φοβίες.

Όλες οι φοβίες είναι αποτέλεσμα κάποιας ανασφάλειας και ίσως δεν υπάρχει πιο ανασφαλές πλάσμα από ένα κουτάβι, το οποίο αποκόπηκε πρόωρα από τη μητέρα του και τοποθετήθηκε σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Οι πρώτες 8 εβδομάδες της ζωής του σκύλου είναι καθοριστικές για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

Προσοχή: εάν δεν γνωρίζετε τι κάνετε γι αυτήν περίπτωση, το καλύτερο είναι να αγνοήσετε τις αντιδράσεις του σκύλου σας… Όχι χάδια, όχι ομιλίες και μαλώματα. Επικοινωνήστε με έναν θετικό εκπαιδευτή ώστε να σας δείξει πως διορθώσετε ή να απ ευαισθητοποιήσετε αυτή τη φοβία του!

του Γιώργου Ρόζου: κτηνιάτρου

 Κάντε κλικ εδώ για να ρωτήσετε πώς μπορούμε να σας βοηθήσουμε
Σελίδες
Ακολουθήστε μας στο Twitter
Αρέσει σε %d bloggers: